Mensch, Erger Je Niet: “Een parenclub, dat zie ik wel zitten”

By 9 juli 2016Nieuws

Voor een lichtjes geniale dj-set moet je bij Mensch, Erger Je Niet zijn. Dat bleek vanavond op de eerste avond van het Vijverfestival. Dat je ook bij hen terecht kan voor een gekke babbel, bewezen ze na hun dj-set. “Een parenclub, dat zie ik wel zitten.”

Vijverfestival-68Voor wie hen niet kent: Zeno en Jonas van Mensch, Erger Je Niet zijn twee dj’s uit het Brusselse die elkaar leerden kennen als Ikea-werknemer. Ze besloten samen plaatjes te draaien en doen dat nu al jarenlang met enkel vinyl en zowel oude als wat nieuwere muziek, zolang het maar dansbaar is.

“We vonden het zalig in Dilbeek”, zeggen de heren in koor, na een dj-set van 3 uur. “Het is tof om zo een lange set te spelen. Vroeg beginnen en het volk zien toekomen, dat doen we echt graag.” Voor beide dj’s was het de eerste kennismaking met het Vijverfestival. “Zalige locatie. We waren verbaasd over hoe groot het hier is. En goed georganiseerd ook. Complimenten aan de crew. En dat groot podium… Daar gaat Faisal zich morgen op amuseren, zeg.”

Pornomuziek

Vijverfestival-38In de rider – het verlanglijstje van de twee – staat een opvallende vraag: een plaat om de set mee te openen en mee af te sluiten. “We hebben hier voor de eerste keer een single gekregen”, zeggen ze. “En we hebben die gedraaid. I Need Love van LL Cool J, een heel ranzige plaat. Maar die is zo ranzig dat het weer zalig wordt. Eigenlijk is het wat pornomuziek, luister maar eens naar die ranzige saxofoons.”

Het woord is gevallen: pornomuziek. “Ik zou dat wel willen doen, een live soundtrack maken bij de opnames van een film”, zegt Jonas. “Of draaien in een stripclub zou ik ook wel zalig vinden. Daar wordt toch goeie muziek gespeeld, geef toe. Of een parenclub, al zou het wel heel vervelend zijn om daar iemand tegen te komen die ik ken. Als je dan changez roept, zou het wat geven. De kuskesdans 2.0…”

Werchter

Naast een stripclub zouden de heren ook wel eens graag op Werchter draaien. “Ik ben daar geboren”, zegt Jonas. “Dus daar wil ik wel eens plaatjes spelen.”

“Of een plaats waar veel verzuurde mensen zitten”, vult Zeno aan. “Het Parlement bijvoorbeeld. Met Linda De Win als MC. Of in de file, op een camion. Of in Bagdad, daar kunnen ze wel een feestje gebruiken. Op het strand zou ook fijn zijn, al zou dat smeerlapperij zijn met dat zand.”

Als de twee mannen één artiest mochten kiezen die de rest van hun leven in hun platenkast zit, twijfelen ze. “Doe mij maar Miles Davis”, zei Jonas. “Ik hou het op James Brown”, besluit Zeno.

Reeks-II-6